Resurrection/is: Difference between revisions
(Created page with "Þetta er síðasta tækifærið fyrir uppstigningu hans fyrir vígsluþegann til að rótfesta í heimi formsins rafrænt mynstur guðlegrar nærveru hans. Þessi áþreifanlega nærvera ódauðlegs lífs mun veita óuppstignum bræðrum hans, sem feta í fótspor hans, gífurlegan sigurhvöt. Með því að vita að sá sem nýlega gekk á meðal þeirra hefur sigrað munu hjörtu þeirra hressast við af von og þeir munu ákveða að þeir munu líka tygja sig og ger...") |
No edit summary |
||
| Line 40: | Line 40: | ||
Nú er hann kallaður til að eiga samskipti í fjörutíu daga og fjörutíu nætur við Krists-sjálf þeirra sem enn eru í holdi og blóði, sem leita til hans eftir ljósi og náðinni sem hann hefur hlotið. Hann hefur heimild til að miðla móttækilegum sálum opinberunum eins og þær sem Jesús gaf lærisveinunum og helgum konum á tímabilinu eftir upprisu hans. | Nú er hann kallaður til að eiga samskipti í fjörutíu daga og fjörutíu nætur við Krists-sjálf þeirra sem enn eru í holdi og blóði, sem leita til hans eftir ljósi og náðinni sem hann hefur hlotið. Hann hefur heimild til að miðla móttækilegum sálum opinberunum eins og þær sem Jesús gaf lærisveinunum og helgum konum á tímabilinu eftir upprisu hans. | ||
Þetta er síðasta | Þetta er síðasta tækifæri fyrir uppstigningu hans fyrir vígsluþegann til að rótfesta í heimi formsins rafrænt dæmi guðlegrar nærveru hans. Þessi áþreifanlega nærvera ódauðlegs lífs mun veita óuppstignum bræðrum hans, sem feta í fótspor hans, gífurlega sigurhvöt. Með því að vita að sá sem nýlega gekk á meðal þeirra hefur sigrað munu hjörtu þeirra hressast við af von og þeir munu ákveða að þeir munu líka tyggja sig og gera hið sama. Skrásetningin um fjörutíu daga þjónustu hins innvígða við börn Guðs verður áfram æting í ljósvaka- og andlegum sviðum plánetunnar, og allir þeir sem feta þessa braut munu einn daginn enn sig inn á þær heimildir og vita þar með að markmiðið um algjöra endurfundi er yfirvofandi kostur. | ||
[[File:ND Rosaire mosaique 01.jpg|thumb|Mósaík af upprisunni í einni af kapellunum í Basilíku Frúar rósakransins, Lourdes]] | [[File:ND Rosaire mosaique 01.jpg|thumb|Mósaík af upprisunni í einni af kapellunum í Basilíku Frúar rósakransins, Lourdes]] | ||
Revision as of 09:09, 4 April 2025
Uppstigningarmusterið í Lúxor er staðurinn þar sem undirbúningurinn fyrir dómsdag fer fram fyrir þá sem hafa gengið í gegnum og útskrifast úr skóla lífsins á jörðinni og áunnið sér rétt til að sitja til hægri handar Guðs. Uppstigningarhofið er hluti af athvarfinu í Lúxor sem Serafis Bey stjórnar. Nokkrum kílómetrum frá beininum (móttöku- og sendistöð kosmískrar orku) er pýramídi sem virkar einnig á ljósvakasviðinu. Hér í loftsal pýramídans er konungsmálstofan þar sem vígsla ummyndunarinnar og upprisunnar eiga sér stað.
Eftir að ummyndunin er hafin er vígsluþeginn settur í óinnsiglaða steinkistu (sakrófag) í konungsstofunni. Hér gengst hann undir upphaf upprisunnar, sem gerir útþenslu ljóssins varanlega sem á sér stað við ummyndunina. Á þeim tíma er hulin mynd Krists „þróuð“ í hinum fjórum lægri líkömum. Nú verður að setja hana í „festingarbað“ flame of the resurrection|upprisulogans. Ummyndunin dregur því fram hið saumlausa klæði ljóssins – hinn ódauðlega sólarlíkama – sem upprisan og uppstigningin gera varanlegan.
Helgisiður upprisunnar
Þegar fullnumaráðið safnast saman í kringum steinkistuna, þar sem helgivald athvarfsins stendur í fararbroddi, kyrja þeir helgisiði upprisunnar sem hefst á þessa leið:
"Ó Sonur Guðs, það sem þú sáir lifnar ekki aftur nema það deyi ... Til eru himneskir líkamir og jarðneskir líkamir. En vegsemd hinna himnesku er eitt og hinna jarðnesku annað. Eitt er ljómi sólarinnar, annað ljómi tunglsins og enn annað ljómi stjarnanna því að stjarna ber af stjörnu í ljóma. Þannig er og um upprisu dauðra. Sáð er forgengilegu en upp rís óforgengilegt. Sáð er í vansæmd en upp rís í vegsemd. Sáð er í veikleika en upp rís í styrkleika. Sáð er jarðneskum líkama en upp rís andlegur líkami. Ef jarðneskur líkami er til, þá er og til andlegur líkami. Þannig er og ritað: „Hinn fyrsti maður, Adam, varð lifandi sál,“ hinn síðari Adam lífgandi andi."[1]
Niðurstaða helgisiðsins fylgir náið textanum sem eftir er úr 15. kafla fyrsta bréfs Páls til Korintumanna.
Krossfestingin
► Aðalgrein: Krossfestingin
Herbergið er síðan innsiglað og lærisveinninn skilinn eftir í grafhvelfingunni í þrjá daga, á þeim tíma deyr hann sjálfinu. Allir kraftar verða að vera afturkallaðir frá sjálfinu og frá meðvitundinni um sjálfshyggju aðskilin frá Guði. Sannarlega, hér er dauði tvíhyggjunnar. Því að ef hann vill fylgja Kristi í endurfæðingunni, þá verður hann að gera öll þau verk sem Jesús gerði fyrir uppstigningu sína, og hann verður að standast sömu prófraunirnar og Jesús stóðst.
Meðan hann er í gröfinni yfirgefur lærisveinninn land hinna lifandi; og með þeim mæli sem hann hefur fengið frá Guði, fyrir og meðan á umbreytingunni stendur, stígur hann niður í geðheimasviðið[2]og prédikar fyrir öndum sem þar eru haldnir í ánauð vegna þeirrar orku sem þeir hafa vanhæft og misnotað.
Þessi vígsla sýnir hæfni hins innvígða til að kalla fram ljós upprisunnar frá eigin Guðs nærveru – án aðstoðar annaðhvort uppstiginna eða óuppstiginna lífsstrauma – til að bera það sem kyndil frelsis inn í geðheimaríkið og síðan, eftir að hafa dvalið þar tvo heila daga, snýr hann aftur til Lúxor. Meðan hann er í geðheimasviðinu býður hann sjálfan sig sem lifandi fórn, sem dæmi um vald Krists sem þeir, hinir minnstu bræður Guðs, verða einn daginn að framkvæma. Þessi festing ljóss Krists á geðheimasviðinu er nauðsynlegt hlutverk þjóna Guðs sona; því án þessarar aðstoðar væri engin vonargeisli fyrir sálirnar sem týndust í náttmyrkri sinnar eigin missköpunar.
Upprisuloginn
Eftir að hafa prédikað fyrir þessum uppvöðsluseggjum, staðist fordæmingu þeirra og grimmilega ávirðingu þeirra um anda Krists, eftir að hafa snúið aftur til konungsstofunnar og líkama síns í gröfinni, er lærisveinninn tilbúinn fyrir upprisuna að morgni þriðja dags. Á þessum tíma dregur hann upprisulogann, perlumóðurina sem inniheldur alla liti orsakalíkamans, í gegnum vitund sína og lægri starfstæki sín.
Loginn er í raun uppsafnaður kraftur hins heilaga elds í honum sem beint er í gegnum þrígreindan logann, sem er nú stækkaður í um það bil þriggja metra hæð og tveggja metra breidd. Hinum þrígreinda loga sem þyrlast er hraðað fyrir tilstuðlan lærisveinsins í nákvæma tíðni upprisulogans. Þegar hann þannig kallar fram og viðheldur eigin uppsöfnuðum krafti þrígreinda logans á þessum hámarkshraða, fær hann aukinn uppsafnaðan kraft upprisulogans sem er í brennidepli konungsstofunnar. Fullur kraftur upprisulogans er síðan rótfestur í allri verund hans og tilveru til að fullkomna upphækkun formsins og til að sigrast á síðasta óvininum, dauðanum.
Mettaður af perlugljáa rís lærisveinninn upp úr gröfinni klæddur flekklausum brúðarklæðum Krists. Hann heyrir sömu englakóra og sungu: „Kristur, Drottinn, er upprisinn í dag,“ og hann veit að hann hefur í innstu gerð sinni birt einingu guðdóms síns og eigin hluta hins helga loga.
Tækifæri í kjölfar upprisunnar
Nú er hann kallaður til að eiga samskipti í fjörutíu daga og fjörutíu nætur við Krists-sjálf þeirra sem enn eru í holdi og blóði, sem leita til hans eftir ljósi og náðinni sem hann hefur hlotið. Hann hefur heimild til að miðla móttækilegum sálum opinberunum eins og þær sem Jesús gaf lærisveinunum og helgum konum á tímabilinu eftir upprisu hans.
Þetta er síðasta tækifæri fyrir uppstigningu hans fyrir vígsluþegann til að rótfesta í heimi formsins rafrænt dæmi guðlegrar nærveru hans. Þessi áþreifanlega nærvera ódauðlegs lífs mun veita óuppstignum bræðrum hans, sem feta í fótspor hans, gífurlega sigurhvöt. Með því að vita að sá sem nýlega gekk á meðal þeirra hefur sigrað munu hjörtu þeirra hressast við af von og þeir munu ákveða að þeir munu líka tyggja sig og gera hið sama. Skrásetningin um fjörutíu daga þjónustu hins innvígða við börn Guðs verður áfram æting í ljósvaka- og andlegum sviðum plánetunnar, og allir þeir sem feta þessa braut munu einn daginn enn sig inn á þær heimildir og vita þar með að markmiðið um algjöra endurfundi er yfirvofandi kostur.
Upprisa Jesú
The first biblical records of Jesus’ use of the flame of resurrection to restore life to the physical body were the raising of the widow’s son and Jairus’ daughter. Subsequently, with the raising of Lazarus[3] and ultimately with his own resurrection, Jesus proved for all time the superiority of divine science over the laws of death and decay.
During the three-day initiatic period following his crucifixion, Jesus drew the resurrection flame into his four lower bodies, where it quickened the action of the threefold flame of life that forms the nucleus of every cell. The resuscitation of his physical body was made possible by the overpowering radiance of his eternally conscious, immortal spirit, which was transferred to his form through the impelling currents of the resurrection flame.
As Jesus’ body lay in the tomb, the angels of Alpha and Omega stood at the head and the feet. Jesus came in his etheric body and his Christ Self. He stood before his physical body. He commanded the energies to reenter the body. He called forth the threefold flame to reignite within the physical temple to start the beating of the heart once again.
The flame of life, magnified by the Holy Spirit and the ministering angelic hosts, was thus breathed into his form. The ritual of the resurrection, reenacted in the nature kingdom each spring, was fulfilled in the Son of God on behalf of the Son of man on that first Easter.
For a prescribed period of forty days following his resurrection, Jesus instructed his disciples in cosmic law. At the same time, sustaining the momentum of the resurrection flame within his being, he was able to anchor the hope of the resurrection in the four lower bodies of the planet and in the evolving consciousness of humanity.
Gnóstískar kenningar
The resurrection is an essential element in Gnostic theology. But like other Gnostic beliefs, it developed along different lines than the evolving orthodox view of the early Church. To the Gnostics, the resurrection was not just the unique event of Jesus arising from the dead on Easter morning: it became the springboard for understanding the process of their own personal salvation.
The starting point in a study of the resurrection in Gnosticism is an understanding of what they called the Call. This is based on the fundamental Gnostic belief that a spark of light, identical in nature with God, which we call the threefold flame, resides within man, and the soul, embroiled in this world and unaware of its divine nature, must be awakened from its state of slumber or drunkenness.
This Gnostic theme is also found in the New Testament Epistle to the Ephesians by the apostle Paul,[4] where he addresses the “saints which are at Ephesus” and “the faithful in Christ” with the words: “Awake, thou that sleepest, and arise from the dead, and Christ shall give thee light.”[5] This “rising from the dead,” or “resurrection,” to which the soul is being summoned had a dual meaning for the Gnostics.
First, the Gnostics believed that resurrection occurred at death when the soul, released from the body, begins the ascent back to its heavenly home, clothed in a transformed “spiritual” body. This resurrection could only occur if that one had walked in holiness, in light, and was weaving the wedding garment, the deathless solar body.
The second instance of the resurrection is that of the daily rebirth and renewal, as when Paul writes to the Colossians: “Lie not one to another, seeing that ye have put off the old man with his deeds; and have put on the new man, which is renewed in knowledge.”[6]
Generally speaking, the Gnostics did not share the orthodox belief in the resurrection of the flesh because they believed that the body is destined to perish. This is the teaching of the ascended masters and it is the lost teaching of Jesus Christ. The Gnostics refuted the literalists of their day. They taught there is no resurrection of the flesh but only of the soul, and in support of this belief they cited Paul’s teaching that “flesh and blood cannot inherit the kingdom of God.”[7]
Passages from Gnostic scriptures point to the all-important aspect of the resurrection missing from orthodox theology: that it was an experience to be realized in the here and now. Contrary to the orthodox view—then and now—of the resurrection, the Gnostics did not limit the resurrection to a one-time event that took place on Easter morning to Jesus and would occur at some future date at the end of the world for all believers all at once.
For the Gnostic, the resurrection is the glorious liberation of the soul from a state of forgetfulness and ignorance to self-knowledge in God. It is the resuscitation of the divine spark of light, or spirit, within man, whereby that spirit can and does increase. It is the initiation of spiritual self-transformation and self-transcendence.
Upprisa ykkar
You can receive the initiation of the resurrection without having to go through the process called death. There are initiates who walk this earth in the resurrected state, having passed through the initiation of the resurrection. This is a pre-ascension initiation in which you walk the earth in a physical body yet bear the flame of the resurrection, the spiral of mother-of-pearl radiance whereby you emit the rainbow rays of God.
Like Jesus, we must prove indestructibility here and now within this temple. It serves no purpose for us to be indestructible in heaven. We must show the indestructibility of the light of the Christ here on earth. That is the point of the resurrection. That is why he raised up the physical body. He could have left that body in the tomb and returned as a spirit, but he wanted them to see the nail prints in his hands and feet. He wanted them to know that the physical temple, the Mother, the Matter body, was restored.
We must prove this to the very best of our ability, here and now. While we have life, we must determine to be that resurrection and that life where we stand—not dying, but living the life of the Christ.
The resurrection is a spiritual awakening that begins the process of union with God. It is an infiring and an impelling. It is when the flame in your heart has been fanned to such an extent that you are no longer comfortable identifying with impermanent things. It happens when your soul decides that her goal is divine union and places that goal before any other. When you have experienced the resurrection, you have both the vision of what is attainable and the commitment to achieve it.
You are meant to accomplish your own resurrection and ascension in this life. Your resurrection is your awakening to your identity as a Son of God. Your ascension is your final union with God. Each mystical experience is a preparation for that ultimate union, which can occur either before or after death when you have balanced a sufficient amount of your karma.
Sjá einnig
Til frekari upplýsinga
Mark L. Prophet and Elizabeth Clare Prophet, The Masters and the Spiritual Path, 2. kafli.
Mark L. Prophet and Elizabeth Clare Prophet, The Path of the Universal Christ, 3. kafli.
Fyrirlestur Elizabeth Clare Prophet, 14. apríl 1987, „Upprisa Krists í þér“. Fáanlegt frá Ascended Master Library.
Heimildir
Mark L. Prophet and Elizabeth Clare Prophet, The Masters and the Spiritual Path, bls. 87–88, 89
Mark L. Prophet and Elizabeth Clare Prophet, The Path of the Universal Christ, bls. 207–08, 210.
Mark L. Prophet and Elizabeth Clare Prophet, The Path to Immortality, bls. 241–43, 244–46.
Elizabeth Clare Prophet with Erin L. Prophet, Reincarnation: The Missing Link in Christianity, bls. 170–71, 316.
Fyrirlestur Elizabeth Clare Prophet, 14. apríl 1987.
- ↑ 1. Kor 15:36, 40-45.
- ↑ Þetta svið geðheimsins hefur verið kallað „hreinsunareldurinn".
- ↑ Luke 7:12–16; 8:49–56; John 11:1–44.
- ↑ Some of the Gnostics revered Paul as a Gnostic initiate of Jesus Christ. They taught that it was Paul who had handed down to them the secret teachings and inner mysteries he had learned from Jesus.
- ↑ Eph 5:14.
- ↑ Col. 3:9, 10.
- ↑ I Cor. 15:50.