Beelsebúb
Beelsebúl eða Beelzebúl er stundum notað sem nafn á Satan eða djöflinum.
Á tímum Krists var almennt trúað af gyðingum að Beelsebúb væri leiðtogi djöfla. Farísearnir sökuðu Krist um að reka djöfla frá sjúkum með krafti Beelsebúbs, „höfðingja djöflanna.“[1] Talið er að nafnið Beelsebúb sé dregið af Baal-Sebúb, staðbundnum Filistea guði sem tilbeðinn var í Ekron (um 25 mílur vestur af Jerúsalem) sem getið er í II. Konungabók 1:3. Sumir fræðimenn halda að nafn Filista guðs gæti hafa verið Baal-Sebúl, „drottins hins háa bústaðar“ eða „drottins hins himneska híbýlis,“ en síðar breytt í hið niðrandi nafn „Beelsebúb“ sem merkir „flugnahöfðinginn".
Í ritum Valentínusar, gnóstíkans á annarri öld, var Beelsebúb kallaður „drottnari glundroðans“. Hebresk Kabalafræði vísar til hans sem höfðingja yfir níu illum stigveldum undirheimanna. Í bókum um galdra og djöflafræði frá sextándu og átjándu öld er hann í hópi fimm öflugustu djöflanna. Í „Paradísarmissi“ eftir John Milton kallar Satan hann „fallinn kerúb“ og hann er sýndur sem einn af æðstu drottnurum helvítis, við hlið Satans í völdum og illræði.
Sanat Kumara sýnir að Beelsebúb var einn af englunum sem féllu undir áhrifum Lúsífers:
In the Great Rebellion against the Lord God Almighty and the hosts of his heavenly hierarchy, Lucifer seduced no small number of angelic bands led by his cohorts. Their names are mentioned in the Book of Enoch, and in other books of the Apocrypha, and in the codified scriptures of East and West. More notable are the names Satan, Beelzebub, Belial, Baal, etc.[2]
Sjá einnig
Heimildir
Pearls of Wisdom, 32. bindi, nr. 4.
- ↑ Matt. 12:22–27; Markús 3:22–30; Lúkas 11:14–26.
- ↑ Elizabeth Clare Prophet, The Opening of the Seventh Seal: Sanat Kumara on the Path of the Ruby Ray, ch. 33, p. 236..