Sólmusteri Helíos og Vestu
-cropped.jpg)
Í miðju sólarinnar í þessu sólkerfi er hið mikla „musteri sólar Helíosar og Vestu“.
Boð um að ferðast þangað
Meistararnir hafa nokkrum sinnum boðið okkur að ferðast þangað. Þann 6. júlí 1984 sagði Godfre:
Og nú, í kvöld þegar þið yfirgefið musteri líkama ykkar, munu Helíos og Vesta taka á móti ykkur með opnum örmum ljóss og kærleika og mikillar visku hvelfingar þeirra í Musteri sólarinnar. Hvítir englar með logandi skjöldum, hjálmum og sverðum í höndum, serafar, hersveitir Justiníus, Úríel, Helíos og Vesta, mínar eigin sveitir og aðrir munu fylgja ykkur nú inn í hjarta sólarinnar sem þekkt er sem Sigur.
xxx Þannig dregur hinn Voldugi sigurvegari sjálfur nafn sitt frá sól þessa sólkerfis, og það er til sigurshörmungar Heliosar og Vestu sem við förum.[1]
Heilagur Ametýst hefur einnig lýst ferð sinni til þessa athvarfs:
Ég kem til þín í loga Heimsmóðurinnar og í eldsvagni, úr fjólubláum eldi, og ég mun taka með mér þá sem eru tilbúnir til uppstigningar.... Ertu tilbúinn? Stígðu þá inn með mér. Því nú munum við stíga upp á hæðir sólarinnar. Og vængir okkar munu ekki bráðna, því þeir eru úr gljáfægðu gulli, reyndir í sjálfum eldum sólarinnar, í hjarta Helíosar og Vestu.
Nú förum við upp yfir trjátoppana og yfir skýin og yfir útstreymi loftsins. Við rísum hærra upp í blámann og vitum að Guð er sannarlega alls staðar þar sem ÉG ER. Þar birtast himneskir litir og englasöngur, frumefni sem þjóna ystu mörkum geimsins....
Og þannig komumst við þá nær Heliosi og Vestu. Við finnum ekki meiri hita heldur meira ljós, og þar ríkir svali og unaði. Og við sjáum, standandi í miðju sólarinnar, föður-móður Guð okkar - fulltrúa hennar, tvíbura loga úr bleiku og gullnu, standandi armar útréttar....
Þegar vagn okkar nálgast í spíral – því við komum inn í sólina samkvæmt spíral sólarinnar sem mynda alheimsbrautir fyrir milljarða lífsbylgna og engla og Elohim líka – þá komum við inn á leið gullbleiks ljóss. Og englarnir sem hafa hengt upp og stýrt vagninum okkar færa okkur nú á hvíldarstað. Við höfum ekki fundið fyrir hreyfingu, aðeins að við höfum séð hafið og hið mikla útsýni yfir þjóðvegi hins Óendanlega.
Við stígum varlega af borði og göngum stíginn að hásætissalnum og innra musterisins. Hjörtu okkar eru væntanleg og stökkva innra með okkur. Því í sálmi frjálsra heyrum við lúðrana spila (lúðrana voldugu serafa og kerúba og voldugra vera sem við höfum ekki þekkt áður sem dansa í lofsöngvum), í blómunum sem við höfum aldrei séð og í kristalsljósunum í allar áttir, vitum við sannarlega að þetta er hjartað, sjálft hjarta hjartnanna, sjálft hjarta Verunnar....
We approach swiftly, lightly. And upon the golden stairway we enter. We are bidden welcome by the keeper of the gate. We take from off our feet our sandals. And we enter as children, much in the same manner that we left....
We are received down the long corridor covered by a golden-pink flame, as it were, a flame beneath our feet. And we approach, then, the arms of Helios and Vesta. Each one is embraced, and the kiss of the Father-Mother God is placed upon the forehead. We kneel in utter adoration and we receive the blessing of the Infinite One.[2]
See also
Sources
Mark L. Prophet and Elizabeth Clare Prophet, The Masters and Their Retreats, s.v. “The Temple of the Sun: The Retreat of Helios and Vesta in the Center of the Sun.”